Восень надышла ціха, непрыкметна, адным узмахам нябачнага пэндзля перафарбавала звыклы пейзаж.
У гэты час, здаецца, нават паветра становіцца іншым. У ім змешваюцца пахі апалага лісця і гаркаватая свежасць рабіны. Сонца больш не паліць, а мякка кранаецца вяршыняў дрэваў, заліваючы ўсё навокал вадкім мёдам. У такім святле самы звычайны гарадаскі сквер ператвараецца ў дэкарацыю да старой казкі.
Асіны дрыжаць на ветры сваімі апошнімі, амаль празрыстымі лістамі колеру чырвонага золата, а дубы стаяць сурова і велічна, укрываючы зямлю цяжкім пакрывалам бронзавага адцення. Пад нагамі гэты пярэсты дыван шуршыць з асаблівым, утульным гукам, які хочацца слухаць бясконца.
Залатая восень – гэта пара лёгкай, светлай меланхоліі. Яна нагадвае пра тое, як важна запаволіцца, падняць каўнер паліто і прагуляцца па засыпаных лістотай дарожках, удыхнуць гэты развітальны водар. Яна вучыць знаходзіць сапраўдную прыгажосць у завяданні і цэніць кожны дзень, падораны на парозе халадоў.
Гэта падборка фота – спроба спыніць няўмольны час, паймаць мімалётны блік сонца на празрыстым лістку, захаваць у кадры пар ад ранішняга подыху, паймаць момант, калі пчала збірае нектар з позніх кветак. Разглядайце, не спяшаючыся. У кожным здымку схавана тое самае цяпло, якое будзе саграваць нас зімовымі вечарамі, абяцаючы, што пасля самых доўгіх халадоў абавязкова прыйдзе вясна.
Фота Яўгена УСЦІНАВА
